Verlies

Er waren momenten dat ze niet meer wist of ze het echt had meegemaakt of dat het angstdromen waren. Was ze Anna ook kwijt of alleen Nathan?

De dagen vergleden zonder dat ze duidelijk voor ogen had waar haar beide kinderen waren. Ze voelde hoofdzakelijk de voortdurend zeurende pijn van het missen.

Ze zag het angstige gezichtje van Nathan steeds weer voor zich. Zijn neusje breed plat gedrukt tegen het raam van de ‘laatste trein’ die deze dag in de richting van haar verlies zou rijden. Ze had in vertwijfeling nog een stukje mee gerend om zolang mogelijk oogcontact met haar zoontje te houden. Erg lang hield ze het niet vol en dus moest ze radeloos toezien hoe de trein zijn weg vervolgde met haar zoontje er in.

Ze liet zich huilend op de koude vloer van het perron zakken. Ze voelde de alles overheersende pijn van haar verlatenheid. Meteen was daar ook de doordringende kou die langzaam optrok in haar lijf. Een kou die haar het denken onmogelijk maakte. Ze schreeuwde om haar kind. Haar Nathan. De zoon die samen met haar dochter alles voor haar betekende. Ze was alleen. Niks had meer waarde zonder haar liefste bezit. Ze wilde weg van haar verdriet maar er was geen ontkomen aan.

Het bevel was zomaar uit de lucht komen vallen. Haar zoon zou deel gaan uitmaken van de prachtige toekomst van Rusland.

Anna had ze niet meer terug gezien nadat Ilja en Nadja haar hadden meegenomen voor een, wat later bleek, zogenaamd bezoek aan de dierentuin. Het waren haar vrienden dus had ze haar dochtertje in vertrouwen aan hen meegegeven. Toen het avond werd en Anna nog steeds niet thuis was begon ze zich zorgen te maken. Waar was haar kleine meisje? Had haar afwezigheid ook met het ‘bevel’ te maken?

Ze had Anna en Nathan in haar eentje opgevoed omdat haar man Gregor, die zijn brood in de Mijnbouw verdiende, op een dag niet meer naar boven kwam. Ze hadden zelfs zijn lichaam na de instorting nooit meer gevonden.

Toen ze daar zo reddeloos op het perron zat, kwam er een vriendelijke oudere heer naar haar toe die haar verzekerde dat het zo echt het beste was voor de kleine jongen. Hij zou het goed krijgen. Veel leren en een goede Boris worden.

‘Hij heet Nathan, toch geen Boris,’ bracht Olga er vertwijfeld tegen in. De man legde zijn wijsvinger tegen zijn lippen en meteen had ze verschrikt haar mond gehouden. Ze huilde en trok zonder het te merken haren uit haar hoofd. ‘Ik wil ze terug. Ze horen toch hier bij mij op te groeien! Ze bleef de zinnen maar herhalen. ‘Bij mij, bij mij echode haar woorden over het nu bijna verlaten perron.

‘Ik breng je naar huis. Is dat goed?’ Dat was het laatste wat ze hoorde voor alles mistig werd en de ijzige kou haar in zijn macht kreeg.

Ze was niet naar huis gebracht, bleek later maar werd wakker in een vreemd bed. Ze wilde gillen maar voor dat de eerste schreeuw over haar lippen kon komen voelde ze een naald in haar arm. ‘Klaar nu’, commandeerde een harde stem. ‘Als we jullie allemaal eerst plat moeten spuiten voor je de realiteit onder ogen durft te zien dan zijn we nog wel even bezig.’

Overal ogen! Angstige, droevige en woedende. Vooral die laatste zag ze voortdurend om zich heen. ‘Jouw kind ook weg,’ vroeg de vrouw die op een stoel naast Olga’s bed zat zachtjes terwijl ze spiedend om zich heen keek. ’Waarom we hier zijn weet ik niet’ fluisterde ze. Olga vouwde haar handen samen om te bidden waarop de vrouw een zacht tikje op haar handen gaf. ‘Niet doen. Ik denk dat niet mag.’ Het viel Olga op dat haar nieuwe vriendin de taal niet heel goed sprak.

‘Ik heet Zenya en bang voor de naald met dromen. Ik wil niet dromen want ik ga zoeken mijn kinderen. Jij ook?’ Olga knikte. Uit hun daarop volgende gesprekken had ze begrepen dat Zenya uit een van de andere provincies kwam.

‘Er is een bus voor wie zijn kinderen terug wil zien!’

Alle vrouwen in de zaal, die eerst zo’n apathische indruk hadden gemaakt, sprongen op en wilden zich allemaal tegelijk door de deur naar buiten dringen. Olga en Zenya hielden elkaars hand vast. Uit angst of medegevoel dat wisten ze niet.

Ze mochten naar hun kinderen. De bus zou hen over de grens brengen...