Merel Poppeliers overdonderd door aandacht

BAARN ,,Merel was heel actief met haar werk, haar onderneming en hardlopen. Om haar nu zo te zien is heel heftig.” Willemijn Poppeliers is blij dat de crowdfunding voor haar zus Merel is gelukt, maar voelt zich enigszins machteloos als zij haar zus ziet. In ruim twee dagen tijd hebben 191 donateurs 6.195 euro gestort in het fonds dat de revalidatie van Merel (22) mogelijk moet maken.

Een achtbaan van liefde: zo voelt het. Vanaf zondag weet ik niet wat ik meemaak. Na zes maanden ziek thuis is de start van revalidatie eindelijk in zicht. Ik vind het echt zo lief en bijzonder. De lieve berichtjes en wensen maken me blij en motiveren me zo om het revalideren tot een succes te maken”, meldt Merel Poppeliers zelf op de crowdfundingspagina. 

In januari stootte Merel haar hoofd tegen een balk op zolder. De gevolgen leken in eerste instantie beperkt tot een ‘gewone’ hersenschudding, maar binnen enkele dagen kreeg ze meer klachten en ontwikkelde de hersenschudding zich tot een postcommotioneel syndroom. In het geval van Merel betekent dit dat ze heel weinig prikkels, zoals licht en geluid, kan verdragen. Omdat het revalidatietraject dat Merel zou kunnen helpen sinds dit jaar niet meer wordt vergoed door de zorgverzekering, zijn de zussen zondag een crowdfundingsactie gestart.

De revalidatie houdt in dat Merel vier maanden lang vier dagen per week naar Medinello Revalidatie in Amersfoort moet voor therapie. Daar proberen artsen en therapeuten het aantal prikkels dat Merel kan verdragen, te verhogen. ,,Merel zit nu het grootste deel van de dag in een donkere kamer”, vertelt haar zus. Beiden wonen nog thuis. ,,Contact met vrienden is ook moeilijk. Na een half uur is Merel op en ligt ze de rest van de dag op bed. Helaas kunnen wij als gezin weinig voor haar doen. We brengen haar natuurlijk naar therapie en doen zachtjes. We praten zacht en de tv kan niet harder dan stand 5, we hebben onze leefstijl aangepast.”

MEREL Merel communiceert vooral met de buitenwereld via e-mail. Ze is blij dat ze haar verhaal kan vertellen, zodat iedereen weet hoe het met haar gaat. ,,Ik denk dat dit kan helpen om het aan anderen uit te leggen. Het is voor anderen vaak niet zo goed zichtbaar, want als ik last heb, trek ik me terug.” 

,,Sinds zondag weet ik echt niet wat ik meemaak. Ik vind het echt zo lief. Ik had nooit durven dromen dat zoveel mensen wilden helpen”, begint Merel haar verhaal. Op de vraag hoe haar dagen er momenteel uitzien, antwoordt ze: ,,Op dit moment focus ik me vooral op mijn werk. Het maakt me blij omdat ik het idee heb dat ik iets doe waar anderen ook iets aan hebben, en ik wil mijn best doen om zoveel mogelijk mee te doen met de buitenwereld. Ik werk vanuit huis op maandag, dinsdag en donderdag. Nu maak ik acht uur per week. Dat is best moeilijk, omdat ik zo graag weer écht aan de slag wil. Ik vier elke stap vooruit en stel mezelf elke week een doel: zo wil ik volgende week proberen negen uur te maken. Nu zijn mijn stappen nog klein, maar de revalidatiearts vertelde dat ik met het revalideren leer hoe ik het beste kan opbouwen. Dan hoop ik dat ik sprongen vooruit maak.” Merel Poppeliers is sinds maart marketeer & coördinator pers bij het Regionaal Bureau voor Toerisme (RBT) Heuvelrug & Vallei.

Ze vervolgt: ,,Op de dagen dat ik niet werk heb ik vaak ergotherapie of fysiotherapie. Samen met mijn ergotherapeut zoek ik naar een ander ritme en kijken we hoe ik de normale dingen weer op kan pakken. Zo is de supermarkt nog heel heftig. Hier komen felle lichten en harde geluiden op je af en is het meestal druk. Na de klap kom ik hier het liefste niet als het niet echt hoeft. Als ik toch naar een winkel ga, dan doe ik dit zo vroeg mogelijk. Het liefste al om zeven uur. Gelukkig ben ik nog wel steeds een vroege vogel.” Merel heeft haar humor nog niet verloren.

,,Soms heb ik ook dagen waarop niets gaat. Dat is mega frustrerend. Dit komt voor als ik in een van de dagen ervoor te veel heb gedaan. Bij te veel prikkels loopt mijn hoofd over. Dan kom je in een soort vecht- of vluchtstand en ontstaat er een file aan prikkels in mijn hoofd. Hier heb ik dan dagen erna last van. Het helpt om prikkels te verminderen, door bijvoorbeeld een zonnebril op te zetten. In de zomer vond ik dat fijn en viel het niet zo op, maar in de winter lijkt me dit iets minder fashionable.”

Dan, over haar revalidatie waarvoor de crowdfunding is gehouden: ,,Na zes maanden komt revalidatie eindelijk in zicht. Daar ben ik zo blij mee. Ik ga in het Meander samen met een revalidatiearts, fysiotherapeut en psycholoog aan de slag om stappen te maken. Ik hoop zo snel mogelijk te starten met revalideren. Op dit moment ben ik nog aan het onderhandelen met de organisaties die er omheen staan. Dit is een hele uitdaging en vraagt enorm veel energie, maar er komt nu eindelijk écht beweging in.”

,,Ik verheug me zo op het moment waarop ik weer mezelf ben en meer kan ondernemen. Ik denk zelf dat het wel weer helemaal goed kan komen. Het gaat alleen met hele kleine stappen. Zo was ik na de klap mijn smaak drie maanden helemaal kwijt. De neuroloog vertelde dat dit weer goed kon komen, omdat je hersenen de verbindingen ook weer nieuw leven in kunnen blazen. En dat klopte, want na drie maanden kon ik eindelijk weer proeven.”

Op de vraag wat ze als eerste gaat doen als ze weer de oude is, antwoordt Merel: ,,Ik denk dat ik iets leuks zou doen met vrienden en familie. Ergens een taartje eten om het te vieren denk ik. En ik zou weer willen hardlopen. In 2022 zou ik de halve marathon van Amsterdam lopen. Het lijkt me leuk om dan weer aan een hardloopevenement mee te doen.”

door Christine Schut