Troostboek

Na een paar maanden haalt Coletta de doos toch uit de garage. De vreselijkste dag van haar leven had ze in die doos gestopt en achterin de garage gezet.
Bovenin de doos ligt een witte map. Ze weet wat erin zit en ze wil het niet zien. Ongeopend legt ze de witte map op tafel. Waarom werden er die dag eigenlijk foto’s gemaakt? Alsof het een feest was, maar het was het tegenovergestelde van een feest.
Een zwaar, crèmekleurig boek ligt nu bovenin de doos. Ze neemt het voorzichtig in haar handen en legt het voor zich neer. Dit gastenboek was gemaakt om haar te troosten, ze kon nu wel wat troost gebruiken. Ze slaat het boek op een willekeurige pagina open.

Lieve Coletta en Jan,

Gecondoleerd met dit vreselijke verlies. We zullen ons Jesse altijd herinneren als de vrolijke, voetballende jongen die hij vroeger was. 

Heel veel sterkte,
 Marieke en Jasper

Wat een onzin. De buren vonden het altijd vervelend als Jesse de bal over de schutting heen schoot en gooiden die soms expres niet terug om hem een lesje te leren. Een week voor zijn overlijden stond Marieke nog aan de deur om te klagen dat de muziek zo hard stond en dat hij bovendien een vreselijke smaak had. Coletta had gezegd dat ze Jesse zou vragen de muziek zachter te zetten. Dat had ze vervolgens niet gedaan. Het enige wat hij nog graag deed was muziek luisteren en hoewel ze die metalnummers zelf ook vreselijk vond piekerde ze er niet over om hem te vragen het volume zachter te zetten.

Hoi ouders van Jesse,

Wij vinden het heel erg wat er gebeurd is. Jesse was een goede voetballer. We vonden het jammer dat hij stopte met voetballen. We wensen jullie sterkte in deze tijd.

Groetjes,
 Bas, Robbert, Ronald, Michiel, Peter en Jonas van de voetbalclub

Vroeger kwamen ze vaak na een training met Jesse mee naar huis en Coletta bakte dan frikandellen voor hen allemaal. Toen Jesse stopte met voetballen had ze echter geen van de jongens meer gezien. Hadden ze het wel geprobeerd, maar had Jesse het contact afgehouden? Of waren ze hem gewoon vergeten totdat hij er echt niet meer was?

Lieve Coletta en Jan,

Woorden schieten tekort. Jullie zoon, onze kleinzoon, hij had zo’n mooie toekomst voor zich. Zijn leven is veel te vroeg geëindigd. Jullie zijn de beste ouders geweest die hij zich kon wensen. Heel veel sterkte en we zijn er altijd voor jullie.

Liefs,
 Wilma en Johan

Had Jesse een mooie toekomst voor zich gehad? Had hij een gelukkig leven gehad met een vriendin, een baan en een hond als we hem hier maar doorheen hadden kunnen slepen? Of was hij dan zijn hele leven ongelukkig geweest en had hij elke dag moeten lijden? Hijzelf dacht overduidelijk het laatste. Coletta weet het nog steeds niet. Ze weet ook niet of ze wel zo’n goede ouders waren. Kinderen van goede ouders zouden immers wel willen leven, toch?

Beste Coletta en Jan,

Gecondoleerd met dit grote verlies. Jesse was een lieve, zachtaardige en vriendelijke jongen. Daarnaast had hij ook veel verdriet en veel pijn waarin jullie er altijd voor hem hebben willen zijn om hem te steunen. Voor Jesse was de pijn ondragelijk. Ik hoop dat hij nu de rust heeft waar hij zo naar verlangde.

Groeten,
 Mariska de Haas

Ze leest het bericht nog een keer terwijl ze met haar vingers over de sierlijke schrijfletters gaat. Dit is het enige bericht dat echt over Jesse gaat. Zij is de enige die Jesse echt begreep, die hem misschien wel beter begreep dan zijzelf, al doet het haar pijn om dat toe te geven. Coletta was altijd degene naar wie Jesse toe kwam als hij ergens mee zat, als hij een doelpunt had gemist met voetbal, als hij een onvoldoende had gehaald voor een toets of als hij niet begreep waarom een meisje op school zo raar deed. Tot hij dertien was. Hij stopte met haar te praten, zei alleen nog goedemorgen en goedenavond, en op het laatst zelfs dat niet meer. Ze had hem gesmeekt te vertellen wat er mis was, geschreeuwd dat hij moest praten, geprobeerd hem te verleiden met een dag je weg of zijn favoriete maaltijd. Zonder resultaat. Ze had gedacht dat die uren bij Mariska, de psycholoog, wel verloren tijd zouden zijn, dat hij ook daar alleen maar stil zat te zijn. De week voor zijn overlijden belde Mariska echter om haar zorgen over Jesse te uiten. Ze zei daarbij dat ze niet mocht zeggen wat er aan de hand was, alleen dat het niet goed ging. Maar daaruit maakte Coletta op dat hij dus wel praatte en dat had haar toch weer hoop gegeven. Valse hoop, bleek al snel, want ook Mariska had niet geweten dat hij zijn medicijnen al weken niet innam, dat hij extra pillen besteld had of dat hij alles die avond in zou nemen. Ze sloot het boek. Niemand in dit boek had Jesse echt gekend.