Katja

Ik kam het hele vakantiehuis uit op zoek naar Daniels laptoplader terwijl hij met de kinderen in een volgepakte auto zit, klaar om te vertrekken. Viktor en Emily zijn nu ongetwijfeld aan het schreeuwen om een filmpje, maar ik kan dat snoer echt nergens vinden. Ik wed dat ‘ie gewoon al in een van de koffers zit.

Ik loop de keuken nog een keer langs en trek alle laatjes open. De schoonmakers hebben hier straks niets te doen, denk ik bij mijzelf. Ik kan het niet laten om een vinger over de eettafel en langs de kozijnen te halen. Er blijft geen stofje aan mijn vingertop kleven. Eigenlijk is dat zonde want we betalen een behoorlijk bedrag aan schoonmaakkosten.

Moet ik een verzoek op de website van de verhuurder doen om dat geld te laten restitueren? Je hoeft toch niet te betalen voor werk dat je zelf al hebt gedaan? Ik mag me van Daniel niet druk maken over dit soort dingen. Geld is maar geld zegt hij altijd. Hij heeft makkelijk praten, hij is niet degene die tot twee uur ’s nachts wakker ligt als we vier euro voor een ijsje hebben betaald.

,,Niet doen”, zeg ik tegen mijzelf en herhaal het mantra van onze relatietherapeut: “Als jij jezelf steeds dezelfde gedachten toestaat, dan hebben jullie ook steeds dezelfde ruzies”

Wat zocht ik ook alweer?

Ik loop naar de woonkamer. Ik heb een gejaagd gevoel en toch beweeg ik heel langzaam. Mijn lichaam voelt zo stram, ik lijk wel een bejaarde.

In de hoek van de kamer staat een enorme natuurstenen haard zoals je die in elke Franse boerenwoning hebt. Op de schouw ligt het gastenboek. Had de eigenaresse niet nadrukkelijk gevraagd of we er iets in wilden schrijven?

Ik sla het boek open bij een berichtje dat door een kinderhand geschreven is. 12 maart 2022 staat erboven. Ik kan niet lezen wat er staat, maar er is een ammoniet bij getekend. Kennelijk heeft dit gezin naar fossielen gezocht aan de kust, net als wij.

Buiten klinkt getoeter, twee keer kort, daarna wordt de auto gestart.

Ik laat me niet opjutten hoor! denk ik en blader verder. Alle berichtjes zijn in het Frans. Ik kan er geen woord van lezen en toch zie ik de mensen voor me die hun ervaringen hebben opgetekend. Die hanenpoten behoren toe aan een pensionado die met zijn vrouw buiten die hier buiten de schoolvakanties rust gezocht heeft. Op deze bladzijde spat een moeder van het papier die ervan houdt om dingen te plannen, maar die soms iets te streng voor haar kinderen is. Dan kom ik bij de datum van vandaag: 7 mei 2022. Dat is mijn handschrift.

Heerlijke week gehad. Boulangerie in dichtstbijzijnde plaatsje is top. Op het strand van Villier sur Mer is er voor elk wat wils: je kunt een bootje huren, klauteren op de rotsen, fossielen zoeken of gewoon lekker luieren op het strand. Marie Claire is een fantastische gastvrouw. We komen hier graag een keer terug. 

Buiten rijdt de auto over het kiezelpad, er wordt er gas gegeven en dan sterft het geluid weg.

Ik leg het boek terug op de schouw en loop naar buiten. Het heeft geregend. Blubberige bandensporen lopen van het grasveld naar de oprijlaan. Ik begrijp het niet. Waar is Daniel nou naartoe, zonder iets te zeggen? En Marie Claire? Zij moet het huis toch controleren? Ik wilde haar nog vragen hoe het zit met die schoonmaakkosten.

Een herfstige wind kruipt rond het huis en dringt het vakantiehuisje binnen door de openstaande deur.

Als ik weer naar binnen ga zie ik heel kort mijn reflectie in de ruiten. Grijze haren, ik ben echt bejaard aan het worden. Ik moet erom lachen, maar ergens voel ik dat dit helemaal geen grap is.

Ik loop terug naar het gastenboek en sla de bladzijde om zodat de huurders die na ons komen daar iets kunnen schrijven. Tot mijn verbazing is de hele pagina al volgekrabbeld. Het bericht is gedateerd op 14 mei 2022. Dat kan niet, dat is pas over een week!

Ik blader verder de toekomst in. Er is een Engels bericht geschreven in september 2022. Niet alle berichten zijn gedateerd, maar verderop vind ik er eentje uit maart 2024. Die daarna is uit april 2026, alsof het huis in de toekomst een tijd niet verhuurd is en daarna weer wel. Dit is krankzinnig. De berichten zijn nu ook niet meer aan Marie Claire gericht maar aan .. ik buig me voorover om het goed te kunnen zien.. aan mij. Katja Klopp wordt bedankt door al die toekomstige vakantiegangers. Dat ben ik! Duizelig blader ik door naar het laatste bericht.

Maart 2042

Lieve mama, wat fijn om in deze moeilijke tijd bij je te zijn. Ik ben met Demi en Jasper naar het strand geweest om stenen te zoeken, zoals wij vroeger ook altijd deden. Ze vonden het heel leuk om oma weer eens te zien. We maken ons alleen wel een beetje zorgen om je. Bel je elke dag even om te zeggen hoe het gaat?

Liefs,

Viktor