Bruggetje...

Wat verdrietig dat Wim Veldhuizen is overleden, ik kende hem al vanaf klein meisje. Een markante man, en ik was, met de Cantonschoolklassen,  zwaar onder de indruk, toen hij zomaar uit de lucht kwam vallen, recht voor onze neuzen met zijn parachute. Hij kwam ook naar de weggeefwinkel, voor het eerst met een tas kleding van zijn overleden vrouw, met tranen in zijn ogen...hij mistte haar enorm, samen dronken we een kop koffie met een koekje. Later kwam hij naar de Boemerang, voor een praatje, en tijdens de verhuizing naar de Laanstraat (Arcade) stond hij er ook, ik heb hem een stoel gegeven, want lang staan was toen al best lastig. Lieve positieve meneer Velthuizen, altijd een lach en een aardig woord, maar een aantal weken nadat hier het bruggetje (Koekoeksbloemlaan) weg was gehaald, was hij boos en bang omdat hij een stukje stoep op moest botsen, en bang om met de scootmobiel om te kieperen. Mensen gaan nu over een smal pad naar hun wijkje aan de overkant, hij woonde daar ook en wilde het bruggetje terug! Ik heb hem toen voor het eerst een tikkie lamgeslagen gezien, natuurlijk ben je met zo’n scoot afhankelijk van een goeie wegligging, en als dat er niet is, voel je de onmacht maar al te goed, want het liefst wandel je er gewoon overheen. Misschien dat uit zijn naam dat bruggetje terug mag, met zijn naam erop, dat lijkt me een prachtig gebaar! Dag meneer Velthuizen, we gaan u missen....