Rust waar het hoort

Ik heb het verhaal gelezen. Van de zaag door 40 jaar herinnering. Echt heel erg. Ik kan me voorstellen dat je daar van ondersteboven bent. Dat moet heel verdrietig zijn om zoiets als een omgezaagd boompje bij het graf van je vader te zien. Ik mag er niet aan denken dat mij dat dat zou overkomen. Wat goed dat die mevrouw uiteindelijk een lief, luisterend oor heeft gevonden. Ik hoop van ganser harte dat het boompje het gaat halen. Persoonlijk heb ik wel heel andere ervaringen op de algemene begraafplaats. Ik kom er meerdere malen per week, omdat het er zo mooi is, en zo stil, en omdat ik er zo rustig van wordt. Het valt me op, dat het echt prachtig wordt onderhouden. Ook ik heb er drie graven te onderhouden. Verder zie ik steeds graven van oude bekenden, van vrienden, bekenden. Sommige graven zien er prima uit, anderen niet. Eerlijk gezegd, wanneer ik zo’n graf zie dat niet is onderhouden en waarbij er al twee jaar een kerst stukje  staat, totaal verdord, dan jeuken mijn handen. Dan zou ik zo graag zo’n stukje weggooien, maar ja, dat mag niet. Ik zie plastic bakjes, totaal uitgegroeid onkruid en beeldjes die inmiddels onherkenbaar zijn weggerot. Daaromheen de prachtig aangelegde nieuwe planten, de gesnoeide hagen, de aangeharkte paden. Zo mooi en liefdevol, die begraafplaats. Twee tegengestelde partijen, maar ik denk toch echt wel dat er een goed gesprek zal plaatsvinden tussen de partijen. Ik snap beide partijen. Er komt vast rust, daar waar dat hoort.