Els en Frits de Groot vieren hun diamanten huwelijk

ZEIST/BAARN Frits en Els de Groot waren op 3 september zestig jaar getrouwd. Burgemeester Langenacker bezocht het diamanten paar een dag later. Meneer is geboren en getogen in het Friese Mantgum, mevrouw is geboren op de Koppelweg in Zeist.

IJSWINKEL

Dat bruid en bruidegom nu in Zeist wonen, is helemaal niet zo vanzelfsprekend. Mevrouw bewaart verdrietige herinneringen aan haar jeugd in Zeist. ,,Mijn moeder is na de geboorte van mijn broertje overleden, ik was pas tweeënhalf. Na twee jaar hertrouwde mijn vader, de dochter van mijn stiefmoeder was net zo oud als ik. Mijn vader had de ijswinkel tegenover de ZAM-garage. Voor schooltijd moest ik altijd de winkel dweilen. Mijn pleegzus stond er lachend bij te kijken. Nee, leuk was dat niet.’’

Toen Els twaalf was, verongelukte haar vader. De winkel werd verkocht, de stiefmoeder verhuisde met de kinderen naar Baarn.

MOOIE CARRIÈRE

Frits is aannemerszoon, hij leerde het vak van zijn vader, volgde een opleiding en zou de zaak overnemen. ,,Dat heb ik uiteindelijk niet gedaan. Ik ben begonnen als timmerman en gestopt als adjunct-directeur van een groot bedrijf. In 43 jaar in de bouw heb ik alle facetten meegemaakt; grote projecten, bodemwarmtewisselaars, windmolens. Zelfs bij de piramidewoningen in Huizen was ik betrokken.’’ 

Meneer en mevrouw leerden elkaar kennen in Baarn, bij een oom van hem. Meneer moest in 1961 opkomen voor zijn nummer, hij kwam terecht bij de mariniers in Doorn. In de weekends logeerde hij vaak bij die oom, de hofdansleraar die onder meer de prinsessen Beatrix en Irene dansles gaf. Mevrouw gaf daar dansles en trad op als tapdanseres bij het orkest van Malando. Oom woonde boven de dansschool, als er in de weekenden een tekort aan jongens was, moest hij beneden komen en meedoen. ,,Frits is later ook uitgetrouwd bij de dansschool,’’ herinnert mevrouw zich goed.

DE TOCHT DER TOCHTEN

Voor die tijd diende marinier De Groot in Nieuw-Guinea. Mevrouw: ,,De dominee bad elke week voor hem. We zijn elkaar blijven schrijven en daardoor is onze liefde gegroeid.’’ Op 18 augustus 1962 zou Nieuw-Guinea worden overgedragen aan Indonesië. Zeven maanden na zijn uitzending kwam het legeronderdeel terug naar Nederland. ,,Op Schiphol heb ik Frits opgehaald. Ik weet het kenteken nog: UD4213. Een oude Douglas bracht hem terug.’’ Els ging voor het eerst van haar leven naar Friesland, in Mantgum maakte ze kennis met haar toekomstige schoonfamilie. 

Haar man vertelt enthousiast over een heel bijzondere gebeurtenis uit zijn leven. ,,Zes weken later begon ik zonder enige voorbereiding aan de Elfstedentocht. Omdat ik een tijd in de tropen was geweest, was mijn bloed blijkbaar heel dun. Daarom heb ik het niet zo koud gehad.’’ Slechts 68 van de 10.000 deelnemers aan de toerversie van de Elfstedentocht van 1963 haalden de finish. Frits de Groot was één van hen.

Na hun huwelijk vestigde het kersverse echtpaar zich in Mantgum waar ze drie mooie jaren zouden beleven en hun oudste ter wereld kwam. Mevrouw: ,,Als je er komt te wonen, moet je je aanpassen. Ik ging met de collectebus rond om mensen te leren kennen en leerde Fries. In dat dorp was alleen een Spar en verder niks, dat vond ik wel moeilijk. Ik maakte er het beste van, maar was wel blij dat we na drie jaar naar Baarn zijn verhuisd.’’ Daar kregen ze nog twee kinderen. 

VRIJWILLIGERSWERK

Meneer had een goede baan en was daarnaast actief bij de brandweer, vrijwilligerswerk dat hij 35 jaar volhield. Hij zat vijftien jaar in het schoolbestuur en zette zich twaalf jaar in voor de diaconie van de kerk in Baarn. Mevrouw was actief bij de organisatie van de plaatselijke Avondvierdaagse. Ook gaf ze jarenlang handwerkles op een school. ,,We zijn graag lekker bezig.’’ Mooie herinneringen bewaren ze ook aan vakanties naar Spanje en Frankrijk. ‘’Altijd in de bouwvak.’’ En een lange vakantie in 1999, naar Canada.

De kinderen waren het huis uit, het echtpaar besloot nog een keer te gaan verhuizen. Ze gingen op zoek naar passende woonruimte, waren te jong voor het appartementencomplex op de Finsponglaan, maar vonden uiteindelijk een mooi appartement in hartje Zeist. Meneer heeft nog een jaar vanuit Zeist gewerkt en ging toen met pensioen. 

Stilzitten zat er niet in, met zijn achtergrond in de bouw zat hij ruim 22 jaar in de technische commissie van de Vereniging van Eigenaren en tien jaar in het bestuur daarvan.

Mevrouw was in vele rollen actief voor de Sionskerkwijk, ze deed veel bezoekwerk en ze zat jarenlang in de feestcommissie van het appartementencomplex. ,,Het is belangrijk om elkaar regelmatig te ontmoeten.’’

Tegenwoordig maakt het echtpaar regelmatig fietstochten door Nederland. De teller van de fiets van Els staat al op 16.000 kilometer. ,,Daar genieten we van. Wij zijn heel dankbaar dat we dit kunnen doen.’’