Geen woorden maar daden graag

Het huidige college van B&W blinkt geenszins uit in daadkracht, al denkt het gezelschap daar zelf anders over: de heren kloppen zichzelf publiekelijk op de brede borsten als er een paar scheve klinkers zijn rechtgelegd op de Brink. Ook wordt er te pas en te onpas door de heren gekirt hoe vorstelijk Baarn wel niet is en zien we daarbij foto’s met een tiental duurbetaalde heren die een houten verwijspijl openen. Terwijl de echt belangrijke zaken blijven liggen; theater de Speeldoosmoet het voorlopig nog maar even uitzingen in het sterk verouderde energieslurpende pand, de openbare ruimte verpaupert en een deel van de bevolking weet zich geen raad hoe de maand door te komen. De heren bestuurders in Baarn zouden hier hun handen vol aan moeten hebben. Maar zij zijn vooral druk om met lijvige brieven uit te leggen waarom zij aan het eigenlijke werk niet toekomen. De raad heeft net voor de kerst een klein boekwerk, waar de naam raadsinformatiebriefgeen recht aan doet, uit handen van wethouder Eijbaard mogen ontvangen die uitlegt waarom er niets uit zijn handen komt en hij sorteert vast voor: waarom er ook de komende tijd niets uit zijn handen gaat komen. Plannen van zijn voorganger deugen niet huilt de heer Eijbaard en ook de ambtenaren op zijn afdeling deugen niet. Daarom moet de wethouder met pijn in het hart verklaren dat er de komende tijd niets staat te gebeuren in de openbare ruimte. Maar net als het afvaldossier ,het dossier Speeldoos en wat er verder allemaal niet goed gaat; dat is de schuld van zijn voorganger. De wethouder gaat er voor het gemak maar even aan voorbij dat hij deel uitmaakte van de raad die de taak had het college te controleren en de plannen die niet deugen volgens de wethouder heeft vastgesteld. Dit college had bij aantreden als een van de eerste prioriteiten het opplussen van het eigen bestuursorgaan met 1 fte. Vorstelijker was het geweest als dit geld niet naar de eigen club maar naar het versterken van het ambtelijk apparaat was gegaan. Dan had er wellicht niet met de vinger gewezen hoeven worden naar deze ambtenaren en voorgangers en hadden de nu zo verguisde plannen voor de openbare ruimte wel uitgevoerd kunnen worden. Ik hoop dat het college bedenkt dat waar er een vinger naar een ander wijst er vier op de eigen persoon gericht zijn. Ik wens ons gemeentebestuur in het komende jaar meer wijsheid, meer daadkracht en meer vorstelijk gedrag/handelen toe.