Bedankt

Als ik me niet zo achterdochtig had gedragen dan was ik nu nog zielsgelukkig, toch?

Robert en ik waren een klassiek stelletje. We leerden elkaar kennen op de middelbare school, gingen samenwonen tijdens onze studie en toen we allebei werkten maakten we verre reizen. Na een jaar of vijf kochten we een huis en niet veel later werd ons eerste kind geboren. Na de geboorte van de tweede begonnen de trouwplannen te kriebelen en drie jaar later, op de laatste zonnige dag in september, vond ons sprookjeshuwelijk plaats. 

Aan Robert was te zien dat hij het laatste jaar intensief in de sportschool had doorgebracht terwijl mijn lijf de achtergebleven zwangerschapskilo’s nog net niet helemaal kwijt was. Maar alles verliep die dag volgens onze dromen.

Zes weken daarna schreef ik de bedankkaartjes. Robert wilde alles printen maar ik gaf er de voorkeur aan ieder kaartje te voorzien van een persoonlijk tekst. Uiteindelijk hield ik in het gastenboek nog 1 naam en adres over: Chris (PT), Larixlaan 6, Wageningen. Op mijn vraag wie Chris was reageerde Robert achteloos: ,,O, een collega.” ,,Ik heb je nog nooit over een Chris gehoord en waarom staat er PT achter die naam?” Robert kreeg een hoestbui en zei toen: ,,O, die Chris! Dat is mijn personal trainer.” 

Ik trok mijn wenkbrauwen op en reageerde: ,,Jij vraagt je personal trainer op je bruiloft?” Robert begon zelfs een beetje te snauwen: ,,Wat zit je nou te zeuren! Jij hebt toch ook die tante van je gevraagd waar je altijd op zit te mopperen?” Ik zag iets flikkeren in zijn ogen en hield wijselijk mijn mond. Deze kaart legde ik echter niet op de stapel maar schoof hem in mijn tas.

Nadat ik de oudste op school had afgezet en de jongste in de liefdevolle armen van mijn ouders achterliet, reed ik door de stromende regen richting Wageningen. Er wrong iets. Het was een vreemde overreactie van Robert toen ik gisteravond tijdens het eten opnieuw begon over Chris. ,,Toch raar dat ik me die Chris helemaal niet kan herinneren.” Robert trok zijn wenkbrauwen op. ,,Je had op z’n minst jouw trainer even kunnen voorstellen.” 

Duidelijk geïrriteerd stapelde hij de borden luidruchtig op. ,,Dan kon ik zien bij wie je het afgelopen jaar al je vrije tijd doorbracht. Niks mis mee toch?” Toen stond Robert zo abrupt op dat zijn stoel bijna achterover viel en smeet hij zijn servet op tafel. ,,Hou er nou eens over op! Wat kun jij toch zeiken zeg! Waar gaat het nou helemaal over?!” Dat laatste vroeg ik me ook direct af. Boos beende hij de kamer uit. Juist zijn reactie maakte dat ik het wél ergens over vond gaan. Maar waarover? De op volle snelheid zwiepende ruitenwissers maakten me nerveus. Nog twee minuten. Daar was de Larixlaan.

En nu, wat wilde ik nu? Wat dacht ik eigenblijk? Waarom bleef Robert zo apart te reageren op de naam Chris? Was het toeval dat ik laatst een artikel gelezen had over een getrouwd stel waarbij na verloop van tijd bleek dat de man toch meer op mannen viel? Maar mijn Robert die op mannen viel? Onvoorstelbaar. Ik stapte uit en belde aan bij nummer 6. De altijd handige paraplu had ik in de auto laten liggen en mijn jas bleek niet waterdicht. Net toen ik op het punt stond om te draaien, zwaaide de deur open en stond ik oog in oog met een razendknappe man. Had Robert iets met hem? Zijn donkerblauwe ogen keken me vragend aan en hij zei: ,,Hai, kan ik je helpen?” ,,Ik…eh.” ,,Kom anders even binnen staan, je wordt drijfnat zo.”

Terwijl ik druipend en wel op de mat stond graaide ik in mijn tas naar het kaartje en ratelde: ,,Dank je, wat een hondenweer hè! Ik kwam je bedanken, want je hebt Robert zo goed geholpen. Hij zag er maar wat knap uit op onze trouwdag, maar goed dat weet jij natuurlijk als geen ander. Even kijken hoor, ja hier heb ik het kaartje. Had het natuurlijk ook op de post kunnen doen maar ik ben meer van het persoonlijk contact. Alsjeblieft!” 

Aarzelend pakte de man het kaartje aan, en hij las de tekst. In de stilte die daarna viel zag ik de man ongemakkelijk kijken. Zie je nou wel, dacht ik, hier klopt iets niet. ,,Eh…”, begon hij, ,,ik ben bang dat je de verkeerde voor je hebt want ik begrijp er niet veel van. Wie is Robert? Hoe kom je aan mijn adres? En wie ben jij eigenlijk?”

,,Dit is toch Larixlaan 6? In Wageningen?” ,,Klopt! Maar…” ,,En jij bent toch Chris?” ,,Nee, nee, dat is mijn vrouw...” ,,O, en is zij personal trainer?” De man begon te lachen. ,,Nee joh, je vergist je echt. Chris heeft helemaal niks met sport. Ze is klein en lief, maar iedereen noemt haar wel een pittige tante.” Pittige Tante…