Het lef om je [comfortzone] te verlaten

Songwriter Minke Orthofer blijft trouw aan zichzelf

8 juni 2026 om 22:38

Het ouderlijk huis van Minke ligt verscholen tussen hoge bomen en veel groen in een rustige wijk van Baarn. In de zonnige, ruime woonkamer valt mijn blik op de piano die met zijn klep open bescheiden tegen de muur staat. Minke Orthofer, 21 jaar oud met lang blond haar en twinkelende ogen, glimlacht terwijl ze aan de lange houten tafel thee in twee kleine mokken schenkt. Hoewel we elkaar pas net hebben ontmoet, bekruipt me een warm en vertrouwd gevoel, alsof ik haar al veel langer ken.

Wat is je allereerste herinnering aan muziek?

,,Toen ik klein was, speelde mijn vader veel piano, soms eigen composities maar ook stukken van Einaudi. Best dromerige melodieën die uit veel herhalingen opgebouwd zijn. Misschien daardoor behoren ze tot mijn eerste herinneringen. Ik was ongeveer vijf jaar oud en weet nog dat ik naar mijn vader aan de piano keek en dacht: dat wil ik ook. Wat me toen raakte? Ik denk vooral de klank, muziek trekt je ergens in mee zonder dat je het merkt. Als ik die stukken nu hoor, voel ik meteen nostalgie."

Wanneer begon je zelf te spelen?

,,Toen ik vijf was, begon ik met pianolessen, eerst bij iemand thuis en later bij Cathrine Malcorps op de Baarnse muziekschool. Ik speelde Chopin en dat soort stukken. Maar eerlijk gezegd voelde ik er niet echt een diepe verbinding mee. Het voelde meer als iets wat ik moest leren dan iets wat echt van mij was. Op een gegeven moment, toen ik al op Het Baarnsch Lyceum zat, deed ik samen met vriendinnen mee aan een talentenwedstrijd. We vormden een bandje en omdat iedereen al een instrument bespeelde, koos ik voor de zang. We zongen Daddy Lessons van Beyoncé. Niemand verwachtte echt iets van ons, maar daar besefte ik ineens dat ik blijkbaar ook kon zingen. Daarna begon ik langzaam te ontdekken dat muziek ook iets kon zijn waarmee ik mezelf uitdrukte. Na het eindexamen zat ik een keer alleen thuis achter de piano en nam zomaar een liedje op wat in mij opkwam, mijn eerste eigen liedje. Onzeker speelde ik het wat later aan mijn vader voor. En hij moest huilen."

Wist je toen al dat muziek jouw leven zou worden?

,,Nee. Helemaal niet. Een carrière als songwriter leek onbereikbaar, als iets wat anderen deden, ik voelde me toen niet goed genoeg. Pas na twee jaar begon ik te geloven dat dit mijn levensweg kon worden. Natuurlijk had ik twijfels of het me wel zou lukken, overwoog zelfs een totaal andere richting. Sterrenkunde fascineerde me, maar ik koos voor een tussenjaar. Daarna voelde ik dat dit vak niet was wat ik mijn hele leven wilde doen en probeerde ik het nog met een studie sociologie in Amsterdam. Ik hield het twee maanden vol, muziek manifesteerde zich steeds sterker in mijn leven."

Wat gaf de doorbraak?

,,Mijn moeder. Ze zei op een gegeven moment: ik zie dat je ongelukkig wordt van die studie. Kies waar je gelukkig mee bent. Dat was echt enorme support. Ik krijg nog dagelijks steun van mijn beide ouders, zelfs van mijn jongere zus die ook prachtig zingt, waardoor mijn muziek eindelijk de juiste plek in mijn leven krijgt en steeds persoonlijker wordt. Ik zong niet meer na maar probeerde mijn eigen muziek uit. Toen een goede vriendin van mij overleed en binnen een jaar daarna ook haar zus, kwam ik daar moeilijk overheen. Verlies werd eigenlijk mijn grootste inspiratiebron, want verlies is groter dan alleen overlijden. Je kunt ook jezelf verliezen."

Kun je daar makkelijker over zingen dan over praten?

,,Ja. Absoluut. Ik ben niet per se goed in praten over gevoelens, maar in muziek lukt het wel."

Ze zoekt Soundcloud op haar telefoon op en laat me een vroeg nummer van haar horen: Girl in the Mirror. De muziek is breekbaar, verstild, de herhalingen komen bijna meditatief over. ‘Toen voelde het bijna magisch dat ik zoiets zelf had gemaakt. In het begin voelde het schrijven ervan als een dagboek in klank. Muziek kan een uitlaatklep zijn.’

En nu?

,,Nu, twee jaar later, merk ik dat het ook leuk mag zijn. Dat niet elk nummer een enorm zwaar thema hoeft te hebben. Soms mag iets ook gewoon een vette tekst zijn. Ik hou lijstjes bij in mijn telefoon met woorden en zinnen. Dingen die mooi klinken. Soms ontstaat een liedje vanzelf, soms begin ik gewoon bij één woord. Ik ben heel erg bezig met hoe woorden klinken. Alliteratie, ritme, assonantie… dat vind ik allemaal interessant. Sinds twee jaar studeer ik aan de Herman Brood Academie in Utrecht, iets heel anders dan een conservatorium. Het gaat daar niet alleen om muziek of techniek, maar vooral om: wie bén jij als artiest? In de muziekwereld vullen andere mensen snel iets voor je in. Producers bijvoorbeeld. Op een bepaald moment merkte ik dat mijn muziek klonk als hun sound en niet als die van mij. Daarom begon ik zelf te produceren, mijn demo’s klinken eindelijk zoals ik het hoor. Je eigen stem vinden is een proces, je moet trouw blijven aan jezelf, zeker als je jong bent en nog niet precies weet wat jouw sound is. Er kan zoveel invloed van buitenaf komen. Op de academie leer ik dat ik mezelf kwijtraak als ik iets ga doen waar mijn hart niet ligt."

Heb je een plan B?

,,Nee", zegt ze vrijwel meteen. ,,Ik geloof daar eigenlijk niet zo in, ik wil er geen energie aan besteden. Ik weet ook dat ik gelukkig word van creëren en dat wil ik serieus nemen. De omgeving op de HBA is geweldig: chaotisch en inspirerend tegelijkertijd, wat voor een actieve houding bij mij zorgt. Ik ben op dit moment met een nieuw album bezig en ik wil een wereld om me heen bouwen. Maar meer verklap ik niet."

Wat betekent Baarn voor jou?

,,Veiligheid, ouders, muziek, maar ook de oudste echte vrienden. In mijn eerste jaren zat ik op de Werkplaats in Bilthoven. Daar moest ik me te vaak aanpassen, ik voelde me er een buitenbeentje. Op Het Baarnsch Lyceum had ik moeiteloos een vriendengroep waar ik echt tussen paste. Hier leerde ik mijzelf te zijn. Toch woon ik nu in Amsterdam. Muziek is een onzeker levenspad, dat weet ik ook. Maar wat ik tot nu toe heb geleerd, is dat het bereiken van je doelen misschien niet voortkomt uit perfectie of uit het volgen van verwachtingen van anderen, maar juist uit het lef om je comfortzone te verlaten. Soms moet je daarvoor naar een grote stad gaan. Nieuwe prikkels en onbekende plekken werken soms bevrijdend. Echt."