'Beslis vooral [met je hart]!'

Buurtgezinnen in Baarn een jaar

12 mei 2026 om 05:49

Een middag per week gaat de 10-jarige Enzo naar Ted en Inge. Daar doet hij spelletjes, helpt hij in de tuin, gaat hij soms mee naar de autowasstraat en krijgt hij vooral iets waar hij veel behoefte aan heeft: rust, aandacht en geduld. Voor zijn moeder Camille betekent het een paar uur lucht in een druk en intensief gezinsleven. Voor Ted en Inge brengt het juist levendigheid en plezier.

Het is precies waar Buurtgezinnen voor bedoeld is. ,,De grootste verandering met vorig jaar, toen ik net begon, is dat ik nu echt heb kunnen zien wat zo’n koppeling teweegbrengt”, vertelt Willemijn van Helbergen. „Van tevoren denk je misschien vooral dat het vraaggezin geholpen wordt. Maar je merkt dat beide gezinnen ervan opveren. Het gezin dat ondersteunt, vindt het fijn om iets voor een ander te kunnen betekenen. En het gezin dat om hulp vraagt, krijgt niet alleen steun, maar ook een krachtige rol. Je helpt elkaar eigenlijk allebei.”

AANMELDEN Camille kwam via een andere moeder op het idee om zich aan te melden bij Buurtgezinnen. Haar zoon Enzo is hoogbegaafd en heeft autisme en ADHD. „Hij zat inmiddels op zijn derde basisschool”, vertelt ze, terwijl de liefde voor haar zoon van haar gezicht spat. „Iedereen die Enzo kent, weet ook wel dat het bij ons thuis soms wel pittig is en dat we best wat struggles hebben.” De tip bleef eerst een tijd liggen. „Ik heb het heel lang voor me uitgeschoven, maar op een gegeven moment dacht ik: ik ga toch een mailtje sturen.”

BRIEFJE Ted en Inge zagen juist een oproep van Buurtgezinnen hangen bij De Leuning, waar het echtpaar vrijwilligerswerk doet. Het idee sprak Inge direct aan. „Mijn eerste man is vroeg overleden en toen mijn kinderen klein waren, heb ik ooit een briefje opgehangen in een bejaardentehuis, omdat ik graag een opa of oma voor ze wilde. Daar kwam toen geen reactie op, maar dat idee is altijd blijven hangen.” Nu die kinderen volwassen zijn en er geen kleinkinderen zijn, ontstond ruimte om iets voor een ander gezin te betekenen. „We horen al die verhalen van vrienden met kleinkinderen”, vertelt Ted. „Hoe gezellig het is om dingen met jonge kinderen te doen. Dat misten wij ergens toch wel.” Daarnaast herkenden ze de druk die sommige gezinnen ervaren. „We zijn allebei gepensioneerd, doen vrijwilligerswerk, maar hadden ook nog tijd over. Toen dachten we: waarom zouden we dat niet inzetten voor een gezin dat het nodig heeft?” Het stel had bovendien al ervaring met opvang. Eerder namen zij vijf jaar lang een pleegzoon in huis nadat hij kort na elkaar beide ouders verloor. 

VRIENDEN Voor Willemijn draait het maken van een koppeling vooral om karakter en gevoel. „Je kijkt natuurlijk praktisch: hoeveel energie hebben mensen, houden ze van sporten of juist van creatief bezig zijn? Maar uiteindelijk ben je eigenlijk een beetje vrienden aan het maken. Je denkt: zouden deze mensen elkaar aardig vinden?” Camille had vooraf niet gedacht aan een ouder stel als steungezin. „Ik stond er eigenlijk heel blanco in”, zegt ze. „Ik dacht eerder aan andere kinderen of een gezin met leeftijdsgenootjes. Enzo heeft weinig aansluiting met andere kinderen en vriendjes maken gaat niet makkelijk. Maar toen kwam Willemijn met Ted en Inge. Achteraf was dat echt een gouden greep. Ze zijn echt een bonusopa en bonusoma voor Enzo geworden."

KENNISMAKEN De eerste ontmoetingen verliepen voorzichtig. Eerst maakten Camille en Inge zonder Enzo kennis met elkaar. „Ik dacht meteen: dit is gewoon een leuk mens”, zegt Inge. „Iemand met wie je ook bevriend zou kunnen raken.” Met Enzo ging het langzamer. Tijdens de eerste afspraak bij Camille thuis bleef hij boven op zijn kamer zitten. Uiteindelijk verscheen hij toch, met zijn hoodie over zijn ogen getrokken, aan de andere kant van de kamer. Pas toen het gesprek op puzzels kwam, ontdooide hij een beetje. Ook het eerste bezoek aan Ted en Inge thuis vergde geduld. Enzo bleef eerst buiten en later op de mat staan, terwijl Camille binnen koffie dronk. Uiteindelijk bleek een oud Rummikubspel de sleutel. „Hij vroeg meteen of het compleet was”, vertelt Ted. „Dat snapte ik ook wel, want die doos had al tig vakanties meegemaakt.” Daarna volgde voorzichtig een spelletje. Camille herinnert zich hoe zorgvuldig alles werd opgebouwd. „Enzo had zelfs een timer meegenomen. Een half uur, langer wilde hij niet blijven. Maar toen het piepertje afging, wilde hij toch nog een spelletje doen.”

GEDULD Volgens haar is juist het geduld van Ted en Inge essentieel. „Enzo heeft veel meegemaakt op scholen en de buitenschoolse opvang. Overal waren er strijdmomenten. Hij heeft gewoon tijd en vertrouwen nodig.” Bij Ted en Inge hoeft weinig. „Bij ons mag hij gewoon zijn wie hij is", zegt Inge. ,,We doen spelletjes, drinken wat, soms werken we in de tuin. Meer hoeft het niet te zijn.” Inmiddels komt Enzo ongeveer een half jaar elke week een middag langs. De middagen geven Camille ruimte om even op adem te komen. „Het kan heel intens zijn met Enzo”, zegt ze openhartig. „Hij heeft enorm veel energie en vraagt constant aandacht. Voor zijn broer is het ook fijn als er een middag rust in huis is.” Soms gebruikt ze die uren om af te spreken met een vriendin, te sporten of iets leuks te doen met haar andere zoon.

GENIETEN Voor Ted en Inge voelt het inmiddels vanzelfsprekend dat donderdagmiddag voor Enzo is gereserveerd. „We zeggen er alles voor af”, zegt Inge. „Als ik ooit wakker zou worden met 'geen zin', dan moeten we meteen stoppen. Maar dat gevoel hebben we totaal niet.” Ted geniet juist van de energie die Enzo meebrengt. „Wij zitten veel tussen leeftijdsgenoten en oudere mensen. Jonge kinderen brengen iets fris mee.” Dat de band groeit, merkt ook Camille. Laatst wilde Enzo zelf een cadeautje voor Ted en Inge kopen. „Dan zie je toch dat die genegenheid ontstaat.”

PROBEREN Voor gezinnen die twijfelen om hulp te vragen, heeft Camille een duidelijke boodschap. „Probeer het gewoon eens. In mijn hoofd zag het er van tevoren heel anders uit dan hoe het nu is geworden.”Juist het feit dat Ted en Inge geen familie zijn, maakt het volgens haar waardevol. „Binnen familie draait het vaak om meerdere kinderen tegelijk. Hier is het echt alleen voor hem.” Ook Ted en Inge hopen dat meer mensen zich aanmelden als steungezin. „Je ziet altijd beren op de weg”, zegt Inge. „Maar je moet de beslissing vooral met je hart nemen en niet alleen met je hoofd.” Ook Willemijn hoopt dat meer Baarnaars de stap durven zetten, als vraaggezin én als steungezin. „Mensen denken soms dat ze het alleen moeten doen”, zegt ze. „Maar wat steun van een ander gezin kan echt een wereld van verschil maken.”

De namen van vraag- en steungezin zijn om privacyredenen gefingeerd.