Schrijvershoek
11 mei 2026 om 12:40Dankbaar
Gistermiddag had ik een alleraardigste jongen voor het huishoudelijk werk in huis. Hij komt oorspronkelijk uit Afghanistan, waar zijn vader op jonge leeftijd is overleden. Hij is na het overlijden van zijn vader met zijn moeder en zussen gevlucht naar Iran.
Toen hij 14 jaar was kwam hij alleen naar Nederland, acht jaar geleden. Hij spreekt nu goed Nederlands en is trots dat hij voor zijn inburgeringscursus geslaagd is en nu een verblijfsvergunning heeft gekregen.
Zijn moeder en zussen zijn nu ook sinds kort in Nederland. Hij werkt nu een jaar om geld te verdienen en wil daarna een opleiding in de zorg gaan doen. Het was een ontroerend gesprek. Hij, zijn moeder en zussen zijn zo blij dat ze in Nederland kunnen en mogen zijn. Dankbaar dat zij nu zelf mogen geloven wat zij willen en dat zij misschien over niet al te lange tijd mogen stemmen. Een en al dankbaarheid.
Ik schaamde me bijna voor mijn eigen volk als ik zie hoe gewoon wij dat vaak vinden en hoe wij daar soms tegenaan kijken en mee omgaan! Dan word je stil van zo’n verhaal van zo’n jongen van 22, die al zoveel heeft moeten meemaken. Die, omdat zijn vader was overleden, zich verantwoordelijk voelde voor zijn moeder en zussen en op z’n 14e naar Nederland vluchtte om de weg voor hen te bereiden. Weg van onderdrukking en oorlogsgeweld.
De vluchtelingen die ik ontmoet heb zijn, helaas, in veel gevallen beschaafder dan sommige landgenoten.
Met hartelijke groet,
Wieky Beens