column

7 mei 2026 om 07:24

Jan en de stijve rug

Jan, een trouwe hond op leeftijd, komt wat aarzelend de praktijk binnen. Waar hij normaal enthousiast opspringt tegen de balie voor een koekje, blijft hij nu rustig naast zijn eigenaar staan.

,,Hij springt niet meer op de bank”, zegt zijn baasje. ,,En hij loopt de laatste dagen met een bolle rug.”

Het valt meteen op. Jan beweegt voorzichtig, bijna bedachtzaam. Elke stap lijkt overwogen. ,,Sinds wanneer is dit begonnen?” vraag ik. ,,Een paar dagen geleden viel het ons op”, zegt zijn eigenaar. ,,Maar het wordt sinds gisterochtend duidelijk erger.”

Bij het lichamelijk onderzoek laat Jan zich gewillig onderzoeken, tot ik bij zijn rug kom. Bij diepe palpatie van de onderrug reageert hij direct. Hij spant zijn spieren aan en draait zijn kop om. Het is duidelijk pijnlijk. ,,Daar zit het probleem”, zeg ik. ,,Zijn rug ziet er ook zo stijf uit”, antwoordt zijn baasje.

Om meer duidelijkheid te krijgen, maken we röntgenfoto’s van zijn wervelkolom. Op de beelden wordt al snel zichtbaar wat er speelt. Langs meerdere wervels zijn botbruggetjes gevormd. Uitgroeisels die van de ene wervel naar de andere groeien.

,,Dit noemen we spondylose”, leg ik uit. ,,Doordat de tussenwervelschijven slijten vormen de wervels als het ware bruggetjes en groeien langzaam aan elkaar vast.” De eigenaar kijkt naar de foto. ,,Dus zijn rug kan niet meer buigen?”

,,In zekere zin wel”, zeg ik. ,,Het lichaam probeert stabiliteit te creëren, maar in dat proces ontstaat juist pijn.”

Ik leg uit dat vooral het stadium waarin de botbruggen bijna gesloten zijn, erg gevoelig kan zijn. Als er dan een gekke beweging gemaakt wordt kunnen de uitstekende brugdelen breken en dat is erg pijnlijk. Elke beweging kan dus irritatie geven. Zodra de wervels volledig aan elkaar gegroeid zijn is het probleem verholpen. Echter start het proces vaak dan opnieuw bij de volgende wervel. ,,Is het te genezen?” vraagt hij. ,,Nee”, zeg ik eerlijk. ,,Maar we kunnen de pijn wel goed onder controle krijgen en hem ondersteunen.”

We starten met pijnstilling om de ontsteking en het ongemak te verminderen. Daarnaast adviseer ik rust. Niet springen, geen wilde bewegingen en gecontroleerde wandelingen aan de lijn. Daarnaast is het ook belangrijk de hond mager te houden. Des te meer overgewicht een dier heeft des te erger de klachten.

,,Dus voorlopig niet meer op de bank?”, vraagt zijn baasje.

Ik glimlach. ,,Hoe verleidelijk het ook is, beter van niet.”

Ook bespreek ik het belang van een goede, stabiele ondergrond en eventueel een zachte ligplek die ondersteuning geeft aan zijn rug.

Een paar weken later zie ik Jan terug. Hij loopt nog steeds rustig, maar duidelijk soepeler. Zijn rug is minder bol en bij het onderzoek reageert hij minder heftig.

,,Hij lijkt zich weer beter te voelen”, zegt zijn eigenaar opgelucht.

,,Dat zie ik ook”, antwoord ik.

Spondylose is een aandoening die langzaam ontstaat en niet meer verdwijnt. Maar met de juiste begeleiding kunnen honden als Jan nog comfortabel bewegen en genieten van hun dagelijkse routine.

Marcel de Kruijff is dierenarts in Baarn