Al 77 jaar [vriendinnen]

Wil Brinks en Annie Luijer samen in Santvoorde

1 mei 2026 om 07:00

We hebben het hier hartstikke goed. Daar kun je alleen maar dankbaar voor zijn." De dames Wil Brinks-Laseur (93) en Annie Luijer (98) zijn Barinees, 77 jaar vriendinnen en sinds vier weken huisgenoten. Ze zijn verhuisd naar Santvoorde. ,,Wij vinden het niet erg dat de plannen voor de nieuwbouw niet doorgaan, anders moeten we weer verhuizen."

Hiervoor woonden beide vrouwen nog zelfstandig. In respectievelijk Eemborg en Brinkendael. ,,Mijn schoonmoeder ging in december hier naar het ontmoetingscentrum, toen hier een plek vrijkwam is ze verhuisd", vertelt Anita Brinks. Voor mevrouw Luijer kwam drie dagen later een kamer vrij. De dames wonen boven elkaar. ,,Het bevalt ons hier heel goed." Al missen ze allebei ook wel hun eigen huis. Mevrouw Luijer kwam naar Santvoorde omdat ze, na een inbraak bij de buren, een beetje bang werd. ,,Ik ben hierheen verhuisd omdat mijn familie zich zorgen maakte", vertelt Brinks. ,,Maar we hebben hier grote kamers en veel van onze spullen mogen meenemen." Ze kijken allebei uit op de binnentuin en genieten van het groen. Op de vraag of ze weleens op het balkon staan en naar elkaar roepen, antwoordt mevrouw Luijer streng: ,,Dat doe je niet!" Bovendien hebben ze beiden een mobiele telefoon.

De beide vrouwen zijn in Baarn geboren en hebben hier ook altijd gewoond. Annie Luijer werkte bij de familie Smit, die een rijwielhandel had in de Nieuw Baarnstraat. Daar kwam Wil Brinks, toen nog Laseur, weleens. Ze zijn beiden gedoopt in de Pauluskerk en kwamen daar ook trouw. Mevrouw Brinks nog steeds, mevrouw Luijer niet meer vanwege gehoorproblemen. ,,Ik vind het fijn om naar de kerk te gaan", merkt Brinks op. Ze bezoeken samen wel de weeksluiting op Santvoorde.

Wil Laseur werkte in een naaiatelier en in de huishouding tot ze op 7 oktober 1959 trouwde met Gijs Brinks, de toenmalige beiaardier van Baarn. Sinds 1987 is ze weduwe. Later hertrouwde ze met Gert Rosendal die in 2025 is overleden. Annie Luijer is nooit getrouwd. Nu brengen ze zowat elke avond samen door. Het echtpaar Brinks kreeg twee zonen. ,,Annie is bij de geboorte van onze zoon Hendrik-Jan geweest en ging vaak mee op vakantie. We zaten ook samen op het koor van de Pauluskerk, waar mijn man dirigent van was", blikt mevrouw Brinks terug. Ze hebben ook samen op blokfluitles gezeten.

,, Ik geniet van een goede voetbalwedstrijd

,,Hier in Santvoorde doen we mee aan veel activiteiten", vertelt mevrouw Luijer. ,,Zoals spelletjes, schilderen, bingo en de weeksluiting op vrijdag. Ik heb mijn hele leven gebreid en gehaakt, maar dat lukt nu niet meer, mijn handen werken niet meer mee." Ze kijken ook samen televisie, maar hebben niet dezelfde interesses. ,,Ik geniet van een goede voetbalwedstrijd. Mijn broers voetbalden vroeger bij TOV, daar ging ik ook vaak bij kijken." Ze heeft geen voorkeur voor een club. Anna Louisa (Annie) Luijer is als zesde kind geboren in een gezin met veertien kinderen. Al haar broers en zussen zijn inmiddels overleden. ,,Ik vind voetbal een stom spel. Ik kijk liever Per seconde wijzer, het nieuws of programma's van omroep Max. Al vind ik dat er 's avonds vaak niks leuks is op tv." Wat ze allebei ook leuk vinden is lezen, vooral spannende boeken.

Ook op hun hoge leeftijden volgen ze het nieuws, ook in Baarn, op de voet. ,,We hebben ook weer gestemd voor de gemeenteraad. Dat de nieuwbouwplannen voor Santvoorde van de baan zijn, vinden we fijn, maar er moet wel verbouwd worden. Het is een oude troep. Ook de stoepen in Baarn zijn een drama. Met je rollator stuiter je alle kanten op", delen ze een mening. Op de vraag of ze nog wensen hebben, moeten ze goed nadenken. ,,Ik zou nog wel een keer naar Australië willen. Dat heb ik op mijn tachtigste voor het laatst gedaan. Twee zussen van mij woonden daar, maar die zijn inmiddels overleden", vertelt Annie Luijer. Wil Brinks zou nog wel een keer naar Canada willen. Zij had twee zussen, daarvan leeft er nog een. ,,Ze hebben samen altijd veel gedaan, ook met de kleinkinderen van mijn schoonmoeder", vertelt Anita Brinks tot slot. ,,7 mei gaan ze met de kerk naar de bollenvelden, ze kaarten nog en gisteren had mijn schoonmoeder nog een neven- en nichtendag." De dames vervelen zich niet, lachen veel, zijn tevreden en genieten van elke dag. ,,Ik vind het ook mooi te zien dat ze er allebei goed verzorgd bijzitten. Ze zorgen ervoor dat hun haar netjes zit en hun nageltjes zijn gelakt. Het zijn nog echte dametjes."