Wanneer de burgemeester met ambtsketen en een prachtig boeket er is, raakt hij niet uitgepraat. Na ruim een uur kijkt hij tevreden terug op het gesprek. ,,Was toch bijzonder en het is een aardige man.”

Ook de burgemeester was blij met het bezoek. Het eerste sinds maanden nu de coronamaatregelen iets versoepelen.

Greet de Bruin uit Soest en Jaap Post kozen precies 65 jaar geleden voor elkaar. Jaap was zeven in de Tweede Wereldoorlog. Alle scholen in Baarn waren gevorderd. In al die tijd kreeg hij drie jaar een beetje les.

Het vormde de rest van zijn leven. Hij leerde een ambacht: machinaal houtbewerker. Hele woonwijken hebben zijn kozijnen. Wat hij ziet, kan hij maken. Greet Post is net zo handig. Duizenden behangrolletjes gingen door haar handen. Bij familie en vrienden, heel wat kamers zijn door haar opgefrist.

Haar eigenlijk werk was naaister in en grote fabriek waarbij ze vooral veel ondergoed maakte. Ze woonden het grootste deel in een mooie woning aan de Leestaat. Daar zijn ook hun twee dochters en een zoon geboren.

Inmiddels wonen zal weer 23 jaar in een comfortabele bovenwoning in de Doormanstraat. Ze zijn blij dat ze samen de heugelijke dag kunnen vieren. De afgelopen jaren waren niet de makkelijkste, toen ze om de beurt een serie gezondheidsklachten kregen. Greet denkt dat ze al één jaar lang niet echt het dorp in is geweest.

Een groot deel van het gesprek gaat over vissen. Jaap mocht graag vissen en wilde het ook zijn zoon Ton leren. Die vond het maar saai en nam de benen toen papa Post bij de snelweg zat te vissen. Hij kon zijn zoontje nog net grijpen. Post zetten door en met resultaat. Zijn zoon groeide uit tot Nederlands kampioen en zelfs Wereldkampioen vissen. Dat doe je met een team van vijf vissers.

Glunderend vertelt Post jr over zijn belevenissen over de hele wereld. Post senior is trots. De kleine woning is net een bloemenwinkel. Overal fleurige boeketten en ook de felicitatiebrief van de koning heeft een ereplaats gekregen.

door Eugene Leenders