Baarnsche Courant - 10 Roze sterretjes
Logo baarnschecourant.nl
Baarnse Literatuurprijs 2017

10 Roze sterretjes

Ze controleert de inhoud van haar handtas. Portemonnee, zakdoek, pepermuntjes, alles zit erin. Nog eenmaal steekt ze haar hand in het grote binnenvak en ritst dan resoluut de tas dicht. Ze trekt haar jas aan, voelt in haar zak naar haar sleutel en stapt naar buiten. In haar achtertuin komt de akelei in zachte kleuren in bloei. 'Elfenbloemetjes,' had Merel ze genoemd, terwijl ze verbaasd constateerde dat ze er veel meer hadden dan het jaar ervoor. Op die leeftijd begrijp je nog niets van planten die zich zelf zaaien, daar moet je wat ouder voor zijn. Die kans zal Merel nooit krijgen, Merel blijft voor altijd acht jaar.

Hanna loopt met haar fiets door het smalle gangetje achter de huizenrij. Het is rustig op straat, iedereen is aan het werk of op school. De eerste weken had Hanna het schokkend gevonden. Mensen bleven niet thuis van hun werk, het openbaar vervoer lag niet plat, televisieprogramma's werden niet geannuleerd, de klasgenootjes van Merel gingen gewoon naar school.

En dat terwijl Hanna het gevoel had dat de wereld met een schok tot stilstand was gekomen.

Had zij Merel naar school moeten brengen? De wandeling was hooguit vijf minuten, geen enkele moeilijke oversteek, geen gevaarlijke kruispunten. Merel vond het fantastisch dat ze vanaf haar achtste verjaardag alleen naar school mocht lopen. Dan was je pas echt groot, had ze gezegd toen ze de eerste keer op pad ging, een roze rugzak over haar smalle schouders. 's Middags had ze enthousiast verteld dat het helemaal goed was gegaan, geen problemen tegengekomen. Hanna had moeten lachen om het verslag van Merel, alsof ze een week door onherbergzaam terrein had getrokken. Natuurlijk waren er later mensen geweest die het onverantwoord hadden genoemd. Die zeiden dat je zo'n klein meisje daar niet alleen laat lopen, op dat tijdstip.

Ze stopt bij het verkeerslicht, op het zebrapad steekt een jonge vrouw over met een wandelwagen. Het kleine meisje heeft een gebloemd jasje aan, onder haar lange broek steken rubber laarsjes uit, wit met roze sterretjes. Hanna houdt haar adem in, slikt dan moeizaam, haar keel is kurkdroog. Merel had als peuter dezelfde laarsjes. Ze waren nogal duur geweest, maar Hanna had haar niet kunnen overtuigen om iets anders te kiezen, het moesten de roze sterretjes worden. Ze had nog op de laarsjes gelopen toen ze naar de basisschool ging, haar tenen opgekruld in de neuzen. Maar ze weigerde ze in te ruilen voor enkele maten groter. Vanaf maat 27 hadden ze geen roze sterretjes meer.

In de verte ziet Hanna het statige gebouw al staan, donkere bakstenen met hoge smalle ramen. Ze veegt haar vochtige handen af aan haar broekspijpen. Hoewel ze steeds langzamer gaat fietsen, gaat haar ademhaling sneller. Haar borstkas bonkt. Dadelijk gaat ze hem zien. Voor de eerste keer.

En de laatste.

Ze zet haar fiets in de stalling, haalt een kabelslot uit de fietstas en legt het voorwiel vast aan het rek. Ze kijkt op haar horloge, een half uur te vroeg. Aan de overkant van de straat ligt het marktplein, omringd door jonge bomen. De bloesem in de iele boompjes is zo goed als uitgebloeid, vaal roze bloemtrosjes laten bij ieder zuchtje wind meer blaadjes vallen.

Op het moment dat ze de zaal binnenkomt, lijken haar benen zachte klei te worden. Hanna voelt hoe ze de controle over haar passen verliest. Ze schuifelt in een rij en gaat op de eerste stoel zitten. Hier en daar zitten wat mensen. Ze kijkt om zich heen, maar herkent helemaal niemand, alles is vaag, de gezichten hebben geen contouren. Ze voelt haar slapen bonzen.

Aan de zijkant van de zaal gaat een deur open, er komt een man binnen, direct achter hem loopt een jonge vrouw in toga. De man draagt een spijkerbroek en een geruit overhemd, hij heeft een cirkel donkere haren om een glanzend kale schedel, in zijn rechteroor bungelt een ringetje. Hanna verstijft, voelt dan een rilling over haar rug lopen. De man gaat voor in de zaal zitten.
Er wordt gepraat en in papieren gebladerd. De man op. Hanna voelt hoe haar bloes in de oksels langzaam doorweekt raakt. Ze verstaat alles zo slecht, haar oren suizen, er lijken meerdere mensen door elkaar te praten. Nu hoort ze de man, een lage stem, hij praat binnensmonds, 'beloning.. roze fietsje... sterretjes...' Dan zeggen de zwarte lange jurken achter de tafel weer iets, de man buigt zijn hoofd, 'wilde niet stil zijn...'

Terwijl ze naar de glanzende schedel kijkt, trekt Hanna de rits van haar tas open. Ze steekt haar hand erin, trekt hem terug. Ze schiet. Een tweede keer, een derde. Dan grijpen grote handen haar van achteren vast. Juist als ze de brede geruite rug voorover ziet klappen, wordt ze op haar buik tegen de grond gedrukt. Ze legt haar gloeiende wang op het koude zeil. 'Klaar,' mompelt ze. Tegen niemand in het bijzonder.

---------------------------------

Klik hier om te stemmen

Reageer als eerste
Meer berichten

Wat vindt u?

Op 21 maart 2018 zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen. Als er nu verkiezingen zouden zijn, zou ik in Baarn stemmen op



Reageren!