Baarnsche Courant - 3 Het einde en het begin
Logo baarnschecourant.nl
Baarnse Literatuurprijs 2017

3 Het einde en het begin

De klok sloeg zes uur, de metro's kwamen aan en reden weg. Reizigers liepen langs maar ik was geen blik waardig. Oud vuil was ik. Ik was het gewend, de negerende of omlaaghalende blikken die de mensen gaven, de politie die zei dat ik weg moest, ouders die kinderen wegtrokken. Zo ging de iedere dag, maar vandaag was anders.

Ik werd wakker van de metroklokken, keek om me heen en zocht mijn flesje water. Toen ik het vond, was het leeg, mijn mond voelde droog en ruw aan, misschien kon ik genoeg geld verzamelen om wat te drinken, misschien wel genoeg om te eten. Ik floot en keek of ik ergens Joker zag, Joker is mijn Duitse herder die ik had gevonden toen hij nog erg klein was, sindsdien zijn we samen. Hij kwam nadat ik nog een keer gefloten had aangerend met een oude schoen in zijn mond. Gek beest is het eigenlijk, mensen kijken hem altijd raar aan als hij rent. Hij heeft een soort van vreemde hup als hij dat doet. Daarom heb ik hem Joker genoemd, nou ja niet alleen daarom, hij maakt me ook altijd aan het lachen. "Hey jongen, waar was je nou?" vroeg ik, niet dat Joker terug kan praten maar het idee is leuk. "Laat de dag maar beginnen hè jongen."

De klokken sloegen één uur.

Een dag zoals alle andere, totdat zij kwam. Nog nooit eerder had ik zo een wonderbaarlijke vrouw gezien. Ze lachte toen ik bleef kijken. Ja, naar mij, een zwerver die in een metrostation woont. Ze kwam aanlopen met een klein pakketje in haar hand, in de andere hand had ze een tas met verschillende etenswaren en een honden speeltje. "Hoi, hoe gaat het?" vroeg ze terwijl ze langs me ging staan. "Prima, met jou?" Eigenlijk wou ik niet tegen haar liegen maar ik kon een vreemde vrouw niet vertellen hoe ik me echt voelde. Zeker niet als ze zo mooi was. Ze glimlachte en zei: "Met mij gaat het goed, er is alleen iets dat ik je wil geven." Ze stak het kleine pakketje naar me uit en gaf het aan mij. "Als er ooit iets met me gebeurt, ga dan naar dit adres." Deze vrouw had volgens mij de verkeerde voor zich. Waarom zou ze mij een sleutel geven van een huis of appartement? "Hum, sorry mevrouw maar volgens mij heeft u de verkeerde voor u. Wat moet ik nou in dat adres zoeken?" vroeg ik uit nieuwsgierigheid. "Oh nee hoor, u bent precies degene die ik zocht." Daarna zei ze niks meer en gaf ze de tas aan mij en het speeltje. "Wat zou er dan met je moeten gebeuren?", vroeg ik aan haar. Ze lachte en liep verder. De rest van de dag had ik nog aan haar gedacht, maar ik snapte niet waarom ze mij de sleutel had gegeven.

De metroklokken sloegen tien uur. Die avond was het overal op het nieuws. "Vrouw van 21 jaar dood geschoten na een gevecht met vier mannen."

Klokslag elf. Het regende, de hele wereld leek met me mee te treuren, de vrouw die ik vandaag had ontmoet was weg. Mijn leven voelde leeg, waarom wist ik niet. Ik had het gevoel alsof er iemand belangrijks uit mijn leven was getrokken. Joker blafte en sprong in het rond. "Wil je een koekje jongen?" Met die woorden liet ik mijn hand in de jaszak zakken. Het pakketje. Ik was het vergeten. Ik keek er naar, dit was het pakketje dat ze die middag aan mij had gegeven, ze wist dat dit zou gebeuren. Ze vertouwde me met iets wat er in dat adres was, dus ik besloot nog dezelfde avond naar het adres te gaan.

Nadat ik het slot omdraaide en samen met Joker naar binnen ging, hoorde ik een klein meisje. "Mama?" Mijn keel sloeg dicht en de tranen sprongen in mijn ogen. Dit kleine meisje wist niet dat haar moeder overleden was. Toen ze zag dat ik niet haar moeder was, veranderde haar gezichtsuitdrukking. "Papa!"

---------------------------------

Klik hier om te stemmen

Reageer als eerste

Wat vindt u?

Haagse brugklassers uit minimagezinnen krijgen van de gemeente Den Haag een smartphone in gebruik. De telefoon moet voorkomen dat ze informatie van school missen en in een sociaal isolement raken. De gemeente Baarn zou dit ook moeten doen.



Reageren!